Wär hätti je dänggt, wo mir uns vor über mne Johr in Basel verabschiedet hän, dass mir uns in New York wieder träffe würde?
Damals sin d USA nid mol uf unserer Reiseroute gstande. Won ich allerdings ghört ha, dass dr Kaspar und d Fabienne im April uf New York göhn und d Salome au in däm Monet uf ere Studiereis dört verbigo wird, han ich plötzlich afo Plän schmiede. Worum au nid uf New York — e Wältstadt wo mich scho immer greizt het — wenn mir das au no mit mne Träffe vo däne liebe Lüt verbinde könnte? S Flugticket nach San Francisco hän mir jo scho ka und vo dört an d Ostküste isch es fascht e Katzesprung.
In de Morgestunde vom 10. April, nach ere sehr kurze Nacht im Flugi, hän mir vollkomme übermüedet d Metro nach Downtown Manhattan gnoh, vo wo us mr em Kaspar e SMS gschiggt hän: “Mir sin in me Starbucks bi euch in dr Nöchi. Sin dir scho wach?” Kei Antwort. Dr (ziemlich grusigi New Yorker) Kaffi het nid viel gholfe, zum würklich wach wärde. Halb verpennt han ich uf Facebook versuecht z luege, ob d Fabienne ägscht online isch. Nix da. Sie schlofe wohl no und schriebe dorum nid zruck…
Bis es hinter mir an d Schiebe klopft het! Ich drüll mich um und do stöhn die zwei und lache mich a. Ich renn us em Kaffi use — jetzt hellwach, s Adrenalin, d Freud ruscht in mim Bluet — und drugg die beide ganz fescht an mich.
“So vieli Starbucks gits jo au wieder nid in dr Umgäbig vo unserem Hotel. Dorum hän mr dänggt, mr laufe mol ume und luege, ob mr euch überrasche könne”, het dr Mussi gmeint und drmit natüerlich voll ins Schwarze troffe.
So het unsers New York Abenteuer agfange. Es sin drei unvergässlichi Täg worde.


